بيل پليمپتون، يكي از خلاق¬ترين و معتبرترين پويانمايان معاصر،‌ متولد 1946 پورتلند، آمریکا است. او خلاقيت‌ها و مهارت‌هاي طراحي خود را مديون آب و هواي باراني اين شهر مي‌داند كه او را در كودكي در خانه نگاه مي‌داشته. پليمپتون در سال 1968 به نيويورك رفت تا در مدرسه‌ي هنرهاي تجسمي تحصيل كند. او ضمن استخدام در BIG APPLE مدت ها به عنوان طراح و كاريكاتوريست براي نشرياتي چون NEW YORK TIMES, VOGUE و ... كار كرد و در سال 1975 در نشريه SOHO شروع به طراحي مجموعه‌اي تصويري «پليمپتون» نمود كه حال و هوايي سياسي داشت.
ساختن فیلم کوتاه «چهره‌ي تو» اسكار پویانمایی سال 1988 را برايش به ارمغان آورد. پليمپتون پس از خلق مجموعه فيلم‌هاي كوتاه و موفقي چون «يكي از آن روزها»، «25 راه ترك سيكار»و«پليمپتون¬ها» به فكر ساختن فيلمي بلند افتاد. حاصل، فيلم «نوا» بود كه تمام بودجه‌اش هم از سوي خود پلیمپتون تامين شد، چنان كه او بخش‌هايي از اين فيلم را ابتدا به شكل فيلم هاي كوتاه مستقل تهيه كرد تا از درآمدشان براي اتمام فيلم بلندش استفاده كند. از جمله‌ی این فيلم‌هاي كوتاه «مرد عاقل» و «فشار جمعيت» بودند که دومی جايز‌ه‌ي هيات داوران جشنواره‌ي فيلم كن 1991 را نیز از آن خود كرد.
پليمپتون پس از آن به ساخت فيلم‌هاي زنده‌ي بلند و پرماجرايي چون «جي.لايل» و «توپ‌هاي كلاكا ماز» رو آورد. او در سال 1988 فيلم «من با يك آدم عجيب ازدواج كردم» را به پايان برد و سال بعد هم «بيگانه‌هاي عجيب و غريب» را ساخت كه جايزه‌ي بزرگ بهترين فيلم پويانمايي بلند جشنواره¬ي انسي فرانسه، 2001، را نصيب خود كرد. آخرين كار بلند او«مو بلند» است كه توجهات زيادي را برانگيخته است، چرا که علاوه بر فضاسازی منحصر به فرد و ویژه، برای اولین بار در طول تاریخ پویانمایی می‌توان با وصل شدن به شبکه‌ی اینترنت و از طریق فیلم ضبط شده‌ی دوربینی که هنگام طراحی روی شانه‌ی پلیمپتون قرار داشته، مراحل خلق کار او را مشاهده کرد.
«لوكاس گوش ذرتي» (1977)، «طراحي درس شماره 2» (1988)، «يكي از آن روزها» (1988)، «مجموعه‌ي پليمپتون‌ها» (1990)،‌ راه‌هاي محو (1994)، «بوي گل‌ها» (1996)، «زندگي شكفت‌انگيز يك درخت» (1998)، و چندين كار كوتاه ديگر و نيز فيلم بلند «بيگانه‌هاي عجيب و غريب» از ديگر آثار ارزشمند او محسوب مي‌شوند.

مراد كرتوبي در سال 1967 در فرانسه متولد شد.
او تحصيلات مقدماتيش را در رشته‌ي اقتصاد به پايان رساند و در تكميل آموخته‌هايش وارد دانشگاه سوربن فرانسه شد و بعد از گذران سال‌ها تحقيق و مطالعه در رشته‌ي حقوق ارتباطات و رسانه‌هاي فرهنگي فارغ‌التحصيل شد.
مراد از سال 1992 تا كنون مسئوليت‌هاي فرهنگي و بين‌المللي را در مركزملي فيلم‌سازي فرانسه (س.ان.س) عهده‌دار بوده است كه در ذيل به ذكر پاره‌اي از آن‌ها بسنده مي‌كنيم:
ـ مدير بخش حمايت و گسترش برنامه‌هاي تلويزيوني
ـ مديريت بخش حمايت و گسترش فيلم‌هاي بلند
ـ مديريت بخش حمايت و گسترش كارگرداني فيلم‌هاي كوتاه

ماريوت ريمينن در سال 1994 در فنلاند متولد شده و در سال 1968 به عنوان طراح گرافيك از دانشكده‌ي هلسينكي فارغ¬ا‌لتحصيل گرديد.
اولين ساخته‌ی او يك پويانمايي تبليغاتي است كه جايزه بهترين اثر تبلیغاتی سال 1972 را از آن خود كرد. ريمينن از سال 1974 به شكل مستقل و در شهر لندن به ساختن پويانمايي‌هاي تبليغاتي براي فنلاند رو آورده، و هم¬چنين فيلم‌هاي كوتاهي براي شبكه‌ي چهار تلويزيون انگلستان توليد مي‌كند.
او در سال 2003 جايزه‌ي دستاورد فيلم ويدئويي هنري لندن را به خاطر «چشم‌هاي خندان، دروغ‌هاي خندان» از آن خود كرده و در همان سال از «آوك» فنلاند جايزه‌ي دستاورد را نيز ربوده است.
ریمینن همچنين از اعضاي هيات داوران جشنواره‌هاي بين‌المللي مي‌باشد و كارگاه‌هاي آموزشی متعددي را در نقاط مختلف دنيا برگزار كرده است. ریمینن در حال حاضر در پروژه‌اي به سفارش راديو و تلويزيون فنلاند مشاركت دارد و همچنين از استادان ارشد مدرسه‌ی فيلم و تلويزيون انگلستان مي‌باشد.
به گفته¬ي منتقدي گستره‌ي آثار او از فيلم‌هاي كودك و تبليغات تجاري گرفته تا فيلم‌هايي كه به نقد جامعه¬ي معاصرمي‌پردازند، كشيده شده است. نگاهي دقيق‌تر به اين آثار تكنيك روايي مؤثري را نشان مي¬دهد كه باعث مي¬شود اين آثار اگرچه پويانمايي‌اند، اما به شدت واقعي به نظر برسند.
از مهمترين آثار وي كه موفق به كسب جوايز بين‌المللي شده اند مي توان به نمونه‌هاي زير اشاره كرد: «صد سال به اين سال‌ها» جايزه‌ی بزرگ جشنواره‌ی بين المللي فيلم‌هاي كوتاه تمپر/ جايزه‌ی بهترين فيلم هيات داوران جشنواره‌ی پويانمايي كراكو/ ديپلم جشنواره‌ی بين المللي كروك/ جايزه‌ی نخست جشنواره‌ی بين‌المللي فانتوجه و .... (همگی در سال 1996)
«لكه» برنده‌ی جايزه‌ی هيات داوران جشنواره هيروشيما، ژاپن، 1991 و برنده‌ی جايزه‌ی هيات داوران جشنواره سانفرانسيسكو، آمریکا، 1992
«من فمينيست نيستم، اما...» برنده‌ی جايزه‌ی هيات داوران جشنواره اسپينو، 1986، و ...

يژري كوجيا در سال 1924 در لهستان متولد شد. او فارغ‌التحصيل گرافيك و نقاشي از فرهنگستان هنرهاي زيباي كراكوف است و اكنون به عنوان استاد و مدير گروه پويانمايي اين فرهنگستان مشغول به فعاليت مي‌باشد.
كوچيا خود فيلم‌نامه نويس، كارگردان فني، پويانما، كارگردان هنري و تهيه‌كننده‌ي تمام سيزده فيلم كوتاه خود است. «بازگشت» (1974) اولين فيلم پويانمايي كوچيا، جايزه‌ي بزرگ جشنواره‌ی فيلم كوتاه گرنوبل را در سال 1973 به دست آورد. «سازهاي كوك»، پويانمايي ديگري كه او وقت بسياري را نيز بر سر آن گذاشت، جوايز فراواني را از آن كوچيا كرد. اين انيميشن پيچيده و مينيماليستي به همان اندازه كه نموداري از كمال هنري او است، دعوت به سفري به دنياي تجربيات وي نيز مي‌باشد.
كوچيا، به گفته‌ي خود جهان سينما را اتفاقي كشف كرده است، چرا كه به عنوان يك دانشجوي تجسمي فيلم تجربي كوتاهي مي‌سازد و پس از آن در مي‌يابد كه براي سخن گفتن در مورد واقعيت، مردم و شرايط كشورش، نياز به «حركت» دارد. او نقطه‌ي شروع هر فيلمش را واقعيت مي‌داند و معتقد است هر هنرمند بايد به زباني شخصي دست يابد؛ خود اين زبان را يافته گرچه شايد تكنيك ارائه¬ي اين زبان از فيلمي به فيلم ديگر تغيير يابد.
برگزاري كارگاه‌هاي فيلمسازي متعدد و انجام فعاليت‌هاي آموزشي مختلف در ونكوور، بمبئي و لندن از جمله ديگر برنامه‌هاي كوچيا هستند. او از سال 1996 مديريت كارگاه‌هاي بين‌المللي مختلف پویانمایی را بر عهده گرفته است. عضويت در هيات رئيسه‌ی آسيفا (2000-1985) و معاونت آسيفا (1997-1994) نيز در كارنامه هنري او به چشم مي‌خورند. آثار كوچيا در اكثر جشنوارهاي معتبر دنيا حضور داشته‌اند، از جمله جشنواره‌ی فيلم كن، فرانسه، 2003 و جشنواره‌ی تيت مدرن، لندن، 2002.
از مجموعه¬ي آثار او مي¬توان فيلم‌هايي چون «بازگشت» (1972)، «بالابر» (1975)، «در سايه» (1973)، «دايره» (1978)، «بهار» (1980)، «سر چشمه» (1982) و «ساز كوك» (2000) را نام برد.

اكبر عالمي متولد سال 1324 در اهواز است. او در سال 1342 ضمن استخدام در اداره‌ي كل هنرهاي زيباي كشور، تحصيلات خود را در ايران و انگليس پي مي‌گيرد و تحصيلات دانشگاهي خود را در رشته‌ي ادبيات زبان انگليسي در دانشگاه تهران آغاز مي‌كند. چند سال بعد نیز تحصيلات خود را در رشته‌ي سينما، تلويزيون و راديو در همان دانشكده آغاز مي‌كند و در سال 1352 با درجه‌ي ممتاز رشته‌ي كارگرداني را به پايان مي‌رساند. او از اوان كودكي به نقاشي مي‌پردازد، در نوجواني شيفته‌ي عكاسي است، و بعدها با گروه‌هاي سازنده‌ي فيلم‌هاي پويانمايي همكاري نزديك دارد. عالمي در سال 1353 با تأسيس مدرسه‌ي عالي پويانمايي تهران، وابسته به كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان، به تدریس مباحث مختلف فيلم‌سازي برای دانشجویان مي‌پردازد وسپس براي تدريس به دانشجويان دوره‌ي كارشناسي ارشد پويانمايي دانشگاه فارابي، دعوت مي‌شود.
عالمي تدريس در دانشگاه‌هاي هنري كشور را تا به امروز ادامه داده است و علاوه بر عضويت در هيأت داوران اولين و دومين جشنواره‌ي بين‌المللي پويانمايي تهران، در چندين دوره از جشنواره‌ي فجر، داوري بخش‌های ایران و بين‌الملل را نیز بر عهده داشته است. او در مجموعه‌ها‌ي هنري «آن روي سكه» در شبكه‌ي دوم و «هنر هفتم» در شبكه‌ي اول تلويزيون در سال‌هاي 1363 و 1370 به عنوان نويسنده، پژوهشگر و اجراء كننده فعاليت كرده است.
عالمي از ابتداي تأسيس دانشكده‌ي هنر دانشگاه تربيت مدرس تا به امروز با اين دانشگاه به طور پيوسته همكاري داشته و به عنوان مدير گروه پويانمايي در دوره‌ي كارشناسي ارشد به فعاليت خود ادامه داده است. علاوه بر نگارش متون و مقالات مختلف، در سال 1369 وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي به او به خاطر مجموعه آثارش نشان درجه‌ي يك هنري، معادل دكترا اهدا کرده است.